Bernd Feller Logo  

 

Janns me jöh!

 

Et was för över achzich Johr,

äss ick kam op de Welt.

Un manx denk ick et is nich wohr,

wat sick so af het spellt.

Un ick was noch ganz benommen,

weil ick grade erst gekommen,

dän met Linnen mie ümwinnen

un dann me jöh.

 

Un wie dat dann so wiedergon,

dat week so recht nich mehr.

Wull dat do eener vör mie stonn,

he schoof mie hen un her.

Holl doch enmol diene Mule,

kriggs dien Päppcken ut de Pulle

schoof mie´n Häppcken in de Mule

un dann me jöh.

 

Ick wor dann grötter krech Verstand,

un dumm was ick nich mehr.

Doch wenn ick bünn no´t Hüsken rannt,

dann wast all meest passert.

Tröcks dat Gatt lück inne Höge,

inne Stunne wast wier dröge,

stells de Beene wiet ut´tene

un dann me jöh.

 

Äss ick dann in de Schoole kam,

do moß ick alls noch lern.

Doch af un tau so dann un wann,

goft ock wat achtern för.

Un de Magiester was ant fluken,

wenn ick op de Tafel spucken,

streckt dörene met de Hänne

un dann me jöh.

 

So gen´ dat eene lange Tiet,

de Schooltiet de was hen.

Ick konn dat Alphabet so wiet,

dat könn´ wie all bineen.

Härs de Poten schwatt von Tinten

un denn ganzen Kopp vull Quinten,

pöcks du diene drei Polinten

un dann me jöh.

 

Do sach mien Vader hör es tau,

et is noch nich gedohn.

Du büs jetzt ut de School men gau,

du moß op Arbeit gohn.

Dat kann die wull so gefallen,

fretten, supen, nicks betalen,

schleich de Dör tau dat so knallen

un dann me jöh.

 

De Arbeit was so lang äs breet,

alltids dat selwe Lied.

Un wenn ick äss nu ganz was leed,

dann meik ick Koffeetiet.

Heil ick miene Koffeepulle,

etten miene Schinkenstulle,

streck de Krömmels van de Mul

un dann me jöh.

 

Un äss de grode Krieg dann kamm,

do wor ick ok Soldot.

Do moß ick vör de Dokters dann,

de meiken mie ganz prot.

Jo sonne Kerls hebt öre Nücken,

lopen, hüppen, hausten, bücken.

„Sie sind k.v.“ un du seggs „jau“

un dann me jöh.

 

Jeder dumme Schnösel schrein die an,

dat könn´ de jo famos.

Un äss ick dann no Vörne kamm,

gen´ de Bästerei erst los.

Nemms de Flinte op´n Puckel,

ducks die achter jeden Huckel,

bits de Tänne fast upene

un dann me jöh.

 

Äss dann de grode Krieg was us,

do war´k jo richtig froh.

Do sach man us, nu goht no Hus,

dat wär´k jo sowieso.

Sonne miserablen Tieten,

nickst the supen, nicks he bieten,

lot uh all bineen wat drieten

un dann me jöh.

 

Un dann kamm wier ´ne andre Tiet,

men ick war so alleen.

Ick woll jo lärwen, woll ken Striet,

ick goff mie dann ant freen.

Broch ör met ´n Moppentütken,

doför goff se mie´n Schnütken,

nomm dat Kätken fast ant Hetken

un dann me jöh.

 

Dann noh een half Johr wast sowiet,

met Verlobung fon´ dat an.

Un achternoh do gafft Hochtiet,

no de Kerke föhrn wie dann.

Goff mien Brütken gau ´n Schnütken,

stieg harin in dat Kajütken,

schleich dat Pädken op dat Stetken

un dann me jöh.

 

Jo in de Kerk wat wast ´ne Fier,

wie wörden Frau un Mann.

Un wie härn alle grot Pläsier,

weil man sick freuen kann,

Un denn dicken Bass de blosen,

dat de ganze Kerke rosen,

un taum Schluß föhrn wie no Hus

un dann me jöh.

 

Usse Therro spelln denn Trekkesack,

et gen´ all helle op.

Un ick was stolz op mienen Frack,

doch mien ganze Geld gen´ drop.

Doch miene Brut de har jo Moppen,

un ick drunk mie noch´n Schoppen,

häff mie dann int Berre verkroppen

un dann me joh.

 

Un noh een Johr stallt sick harut,

ick was wull sovull Manns.

Do har ick met de junge Brut,

´nen kleinen jungen Janns.

Un dat Blach dat gen´van gatten,

schlimmer noch äss nachts de Katten,

ick dät inne Weige setten

un dann me jöh.

 

De Blagen kämen riegesan,

wenn süss ok niks passern.

Doch jedes Johr do kös op an,

kamm wier son Jun´ of Dern.

wat man nich weet, will man gern wett`n,

un denn Apptiet de kömmp bie´t Etten,

wen nich the roon is nicht he retten

un dann me jöh.

 

Do sach mien Frau “Du leiwe Mann,

so kannt nich wiedergohn.

Wie schlop alleen van jetz aff an,

dat kas jo wull verstohn.

Ach dat konn jo ok nich lopen,

wie könn´ beide nich mehr schlopen,

sind ann wier tesammen kroppen

un dann … wast got.

 

Un nu bünn ick´n ollen Mann,

un häff de Blagen grot.

Un de seggt mie, nu mak men an,

nu goh men wanhers dot.

Jo dat sind doch kenne Saken,

wie willt ok äs Hochtiet maken.

Sitz do ümmer noch the kraken,

nu me jöh.

 

Met een Been stoh ick all int Graff,

sowiet hät man mie schowen.

Wocht op de Doot, de hält mie aff,

de nemmt mie met no bowen.

Häss du nick nich mehr the maken,

läts die inne Kiste packen,

läts die inne Kuhle sacken

un dann me jöh.

 

Un komm ick dann bie Petrus an,

dann gift ´ne grode Fier.

Dann freut he sick de hilge Mann,

mäk ganz wiet los de Dör.

„Janns komm an du büs´n Besten,

jo nu kas die ok äss rösten,

lot´t men susen, lot´t men brusen,

Janns me jöh!”

 

Text und Musik: Fritz Schonebeck

 

 
 
 
  Bitte beachtet, das alle Rechte bei Fritz Schonebeck liegen. Eventuelle Veröffentlichungen bedürfen einer Genehmigung. In diesem Falle meldet euch bitte bei mir.  
  deutsch-platt-deutsch-Logo  
  zurück